Ekki nóg fönk

Ekki nóg fönk

Síðunni hefur borist bréf:

Sæl veriði
Hvernig er það með þessi djöfuls tígrisdýr, á ekkert að fara að reyna að fanga þau?
Kv.,
Einn áhyggjufullur í austurbænum

Síðunni hefur borist bréf:

Sæl og blessuð,

Mikið finnst mér það ósmekklegt hvernig sumt fólk talar um þessi tígrisdýr sem ganga laus í borginni, eins og þetta séu bara einhver meindýr sem skjóta skuli á færi hvar sem til þeirra næst! Ég meina, ég geri mér grein fyrir því að þetta eru hættulegar skepnur, en gleymum því ekki að þær eru líka í bráðri útrýmingarhættur og flækjast hingað vestur eftir aðeins vegna þess að ónógt æti er fyrir þær á hálendinu.

Dýravinur

Síðunni hefur borist bréf:

Til þeirra sem málið snertir

Nú heyrir maður mikið skrafað um að skjóta eigi tígrana sem flæktust af hálendinu, drepa þá. Það verð ég nú að segja að mér finnst það alveg arfavitlaust. Vita menn ekki að hvarvetna annarsstaðar en hér er undir öllum kringumstæðum stranglega bannað að drepa þessar skepnur, sem hafa ekki unnið annað til saka nokkru sinni en að hafa ríkt veiðieðli og góða matarlyst? Það má sjálfsagt gera ráð fyrir að það komi fyrir einhversstaðar í barbaríi austur- og suðurlanda að skepnurnar séu skotnar, en aðeins þá og þar sem ekki er af fjárhagsástæðum hreinlega mögulegt að bregðast við hættunni af þeim með öðrum hætti. Slíkt þekkist þó ekki meðal efnaðri þjóða, þekkist ekki! Ég segi svei þeim blýantanögurum sem nenna ekki að vinna vinnuna sína en telja byssuna bestu lausnina á þessu snúna máli!

Hr. Misboðið

Síðunni hefur borist bréf:

Ágætu lesendur,
Það veit ég dável að skoðun mín í tígrisdýra-málinu er ekki vinsæl - ég vil að þau verði skotin hið fyrsta. Það má fólk vita að mér er engin unun af því að vita villtar skepnur drepnar bara til að drepa þær, en í þessu tilfelli væri það þó fjarri að ástæðulausu. Allar tölur frá nágrannalöndunum sína - og þessar tölur eru aðgengilegar á vefjum viðeigandi stofnana flestra þessara landa, nenni fólk yfirleitt að kynna sér málin - sína að lausaganga tígrisdýra í borgum er stórvarasöm. Nú svarar fólk sem er ósammála mér því vísast til í huganum að víst sé það svo og því neiti enginn en aðrar leiðir séu færar en dráp. Jú, vissulega eru þær það fræðilega, sem maður segir, en eins og aðstæðurnar eru núna eru þær þó ekki færar. Dýrin hafa þegar ráðist á fólk, drepið eitt skólabarn í Grafarvoginum eins og fólk veit, og það er aðeins spurning um hvenær en ekki hvort það gerist aftur. Hver verður næst fyrir barðinu á þeim? Ekki er hægt að tefja við að læðast varlega að dýrunum með dýran útbúnað og fanga þau, og fyrst ég nefni dýran útbúnað er rétt að ég spyrji hvort fólk yfirleitt geri sér grein fyrir því hvað lifandi föngun kæmi til með að kosta? Formúu! Og þar liggur hundurinn fyrst og fremst grafinn - einangrun og föngun er svo dýr að í árferði eins og því sem nú er, með efnahaginn míglekandi og á hliðinni, er óforsvaranleg að eyða stórféi í gæluverkefni. Um það hugsa elsku bestu dýravinirnir á Alþingi ekki, þegar þeir gjamma um mannúð í pontunni vondu. Þannig er það nú bara. Ég segi: Skjótum þau, hið fyrsta!

Kveðja,
Raunsæismaður

Aðdáendaklúbbur

Í hádeginu í gær sátum við félagarnir á stofunni sem oftar í setustofunni og spjölluðum yfir mat (jamaíkönskum karrý-pottrétti með kjúklingi og kartöflum, og maísbrauði). Það er svo sem ekki í frásögur færandi, kjaftæði og þvættingur um daginn og veginn, nema fyrir það að einn samstarfsmaður minn hafði á því orð að hann velti því fyrir sér að stofna aðdáendaklúbb. Við hlógum dálítið að þessum orðum hans hinir - hann, fullorðinn maðurinn, að stofna aðdáendaklúbb. Gerðum raunar ráð fyrir því, allir held ég að mér sé óhætt að segja, að hann væri að gera að gamni sínu, grínast. Hann tók háðsglósunum ekki illa, en stóð þó fastur á sínu og þvertók fyrir það að vera að grínast - hann þvert á móti væri raunverulega að velta því fyrir sér að stofna aðdáendaklúbb. Aðdáendaklúbb ameríska grínistans og leikkonunnar Aubrey Plaza nánar tiltekið. Við hlógum enn frekar að því - hann, fullorðinn maðurinn, að stofna aðdáendaklúbb einhverrar Hollywood-dömu. Kornungrar í ofanálag, stelpuskjátu. Áfram hlógum við dálítið. En við gátum reyndar allir verið sammála um það að þessi kona, ,,stelpuskjáta" eins og ég kalla hana að ofan og er viss um að einhver okkar gerði einhvern tímann í téðum samræðum, er efni í meiriháttar stjörnu. Hún er hæfileikarík, um það er engin spurning. Altént. Spjallið hvarf síðan einhvern veginn burt frá þessum spekúlasjónum, og að einhverju öðru kjaftæði og þvættingi um daginn og veginn. Í endurliti finnst mér hugmyndin alls ekki svo hlægileg. Alveg prýðileg raunar. Við þyrftum ekki að safna plakötum eða límmiðum eða þvíumlíku, bara njóta verka hennar saman, ræða þau og kannske fá okkur bjór. Af hverju ættu fullorðnir menn, sem bera að einhverju leyti þroskaðra skynbragð á afþreyingu og listir en börnin sem þó er alla jafna fremur umborið að gangist upp í dýrkun á hverju sem vera kann, ekki að njóta þeirra af sömu ákefð og ástríðu?

Mennt er máttur.

Ofurstinn segir: "Mennt er máttur!"

Ofurstinn er víðlesinn. Hann er líka dálítið afbrigðilegur.

Ég myndi ekki fá hann til að sannfæra börnin mín, eða nokkur börn ef út í það er farið, um ágæti menntunar. Ekki undir neinum kringumstæðum.

Og þó, ég get varla fullyrt um það. En þær yrðu þá að vera ansi sérstakar, kringumstæðurnar.

"Mennt er máttur!" þrumar hann, ber að neðan.

Hvað er á seyði? Hvaðan kemur þetta hljóð?

Skeyti

Síðuhaldara barst á nýársdag dálítið fréttaskeyti frá gömlum vini, hafði gaman af og fékk góðfúslegt leyfi téðs vinar til að birta bréfið hér:

Sæll vinur!
Þá eru enn ein jólin yfirstaðin og nýtt ár hafið. Vonandi hefur þú haft það gott, sjálfur get ég ekki kvartað. Ég ætla ekki að nefna nein nöfn, en ég svaf hjá þekktum söngvara í jólafríinu. Ætli ég myndi ekki segja að hann væri svona miðlungsfrægur á landinu - kemur reglulega í viðburðadálkum blaða, veitir af og til viðtöl í tímarit og dægurmálaþáttum í sjónvarpi og þar fram eftir götunum. Hann er enginn Jónsi í Sigurrós, eða einu sinni Björgvin Halldórsson, en ansi þekktur samt. Ágætur listamaður ef þú spyrð mig, og gullfallegur, en auðgleymanleg hjásvæfa. Kannske skemmtikraftur frekar en listamaður, en sem sagt fínn sem slíkur. Ég á ekki von á að hitta hann aftur, sofa hjá honum eða umgangast með öðrum hætti það er að segja - það má vel vera að við hittumst á förnum vegi. Er í raun ekki ólíklegt. Að öðru leyti voru jólin heldur tíðindalítil, prýðileg vissulega en varla í frásögur færandi. Fékk reyndar fyrstu útgáfu af Svejk í íslenskri þýðingu Karls Ísfelds í jólagjöf og þykir vænt um. Ég þarf vitanlega ekki að skýra það fyrir þér. Adieu.

E.S. Gleðilegt nýtt ár, dóni get ég verið!

Leshringur og jagúar og sitthvað fleira

Augun í mér eru skrýtin í dag. Mér líður skringilega í augunum, á ég við. Ég svaf enda illa í nótt, lítið. Nóg um það.

Ég hitti í vikunni sem leið gamlan kunningja úr auglýsingabransanum á Mokka, og við spjölluðum í nokkrar mínútur yfir kaffibollum. Eða hann talaði í nokkrar mínútur, væri nær að segja, og ég hlustaði og jánkaði eða sagði "tja" eftir því sem mér fannst við eiga. Við vorum á sínum tíma saman í leshring, ég og þessi náungi, og ég man að hann hafði nær aldrei lesið það sem fyrir var lagt, en kjaftaði þó einatt manna mest og hafði miklar og ákveðnar skoðanir á því sem hann taldi að um ræddi. Ekki virðist hann lesa fréttablöðin ýkja mikið núorðið, en nógar skoðanir hafði hann samt á atburðum líðandi stundar. Hann fjasaði af ákefð um ýmislegt sem hann virtist ekki hafa hundsvit á - ég er enginn fréttafíkill en er þó töluvert betur að mér en hann - um landsins gagn og nauðsynjar, heimsins gagn og nauðsynjar, eins og um ljóðin og skáldsögurnar áður. Sumt breytist ekki, en þó svo mjög. Svo skyndilega kom svartur jagúar inn á staðinn og réðst á, drap og byrjaði að éta laglega konu sem sat við næsta borð, og tvö ung börn sem hún hafði með sér. Hrikalegt alveg hreint, og ég skil ekki að svona lagað sé liðið. Sagði þó ekkert en kvaddi bara kunningja minn í snarthasti og hraðaði mér út og mína leið.

Nei, vitanlega gerðist þetta ekki. Það var gríðarstór leðurblaka sem með ógurlegum fyrirgangi þeyttist inn um framrúðu staðarins og hrifsaði með sér börnin tvö, en lét konuna laglegu vera. Hún varð skiljanlega óð, móðursjúk hreinlega og stökk á eftir illfyglinu. Feitlaginn maður sem stóð við afgreiðsluborðið klappaði stúlkunni sem var að afgreiða hann á öxlina og sagði að úti væri um börnin, "-því miður." Mér datt í hug að hann væri prestur, einn af þessum sérlunduðu, en ég er farinn að efast um það í endurliti. Á meðan á öllu þessu stóð þagði sessunautur minn, gapti bara forviða, alveg stjarfur.

Neinei, enn síður gerðist þetta. Og þó, hið síðarnefnda gerðist einfaldlega alls ekki, líkt og hið fyrrnefnda, hvorki síður né frekar. Bara ekki. Mér fannst það bara enn ólíklegra, og því tók ég svona til orða.

Nei, það sem gerðist var það að einskonar flóðbylgja af einhverskonar bjöllum sem ég kann ekki frekari skil á flæddi inn um dyr staðarins (merkilegt nokk var bylgjan ekki nema einhverra 80 sentímetra breið) og hreif með sér lítinn hund, fast að því kjölturakka, sem laglega konan með börnin hafði meðferðis og lá við fætur hennar. Börnin urðu logandi hrædd, sem von er, og konan komst í nokkurt uppnám, en enginn hætti á að stíga í veg fyrir eða stökkva á eftir bylgjunni. Eins snarlega og bylgjan hafði brotist inn um framdyr staðarins var hún enda horfin aftur í gegnum staðinn, með hundinn litla. Þjónn sem virtist hafa séð eitt og annað hafði á orði við kunningja minn sem sat með mér að ekkert þessu líkt hefði gerst síðan hann byrjaði að vinna þar á kaffihúsinu, en sagði reyndar ekki hversu lengi hann hefði unnið þar.

Nei, vitanlega gerðist þetta ekki heldur. Það komu enginn dýr inn á staðinn að gera óskunda. En eitthvað var það, ég bara hreinlega veit ekki hvað. Kunninginn gamli sem ég hitti á Mokka er enn textasmiður, en hefur nú opnað eigin stofu og rakar inn peningunum. Skilst mér. Ég var þess alltaf fullviss að ég yrði fyrri til að fara út í eigin rekstur, ímyndaði mér að jafnvel myndi títtnefndur kunningi koma og vinna fyrir mig.